ره عقل جز پیچ بر پیچ نیست بَرِ عارفان جز خدا هیچ نیست
توان گفتن این با حقایق شناس ولی خرده گیرند اهل قیاس
که پس این آسمان و زمین چیستند بنی آدم و دام و دد کیستند
عظیم است دریا پیش تو به موج بلند است خورشید تابان به اوج
همه هر چه هستند از آن کمترند که با هستی اش نام هستی برند
چو سلطان عزّت علم بر کشد جهان سر به جیب عدم در کشد
کلیّات سعدی/بوستان/باب سوّم/ص 292
انا الحق کشف اسرار است مطلق جز از حق کیست تا گوید انا الحق
همه ذرات عالم همچو منصور تو خواهی مست گیر و خواه مخمور
در این تسبیح و تهلیل اند دائم بدین معنی همی باشند قائم
هر آن کو خالی از خود چون خلا شد انا الحق اندر او صوت و صدا شد
روا باشد انا الحق از درختی چرا نبود روا از نیک بختی
و این همان سخن عطار است آنجا که گوید : «مرا عجب آید از کسی که روا دارد که از درختی انا الله بر آید و درخت در میان نه ، چرا روا نباشد که از حسین انا الحق بر آید و حسین در میان نه ؟ »
تذکره الأولیاء ص 584
... ماهیان دریا روزی اجتماع کردند در نزد بزرگشان و به او گفتند که : ای فلانی ما تصمیم داریم به دریایی که در آن هستیم که بدون او هم هیچ می شویم توجّه کنیم ، پس لازم است که شما جهت آن را به ما تعلیم دهی ، و راهی را معرفی کنی که بتوانیم به دریا توجه نمائیم و به حضرتش مشرف شویم ، چون که الآن مدت زیادی است که حرف از دریا می شنویم ولی جای و جهت او را نمی دانیم که او را زیارت کنیم .
