دو دلیل بر تجرد نفس ناطقه انسانی
دلیل اول :
بدن از گذشتن روزگار رو به انحلال و ضعف میرود که: (و مَن نعمّره ننکّسه فی الخلق افلا یعقلون)[1] و به ضعف بدن آن حقیقت نفس ناطقه ضعیف نمیشود بلکه قویتر شود که «التجارب لقاح العقول» و همه انبیاء به سنّ اربعین مبعوث شدهاند، و در چهل سالگی عقل نیرو میگیرد، و آن که حکیم نظامی گنجوی گفته است:
نشاط آدمی باشد چهل سال چهل چون بگذرد ریزد پر و بال
آدمی به حسب جسم و خلقت است که از عالم خلق است، نه به حسب روح که از عالم امر است، چه این که هم او فرموده است:
آنچه در آینـه جـوان بینـد پیـر در خشـت خـام آن بینـد
دلیل دوم :
تن از حملِ بارش, که اَثفال جسمانی است خسته میشود و هرچه بارش بیشتر میشود ضعف و فتور و خستگی آن بیشتر میشود، به عکس آن حقیقتی که به نام روح و روان در خود مییابیم هرچه بارش، که معارف و علوم است بیشتر شود نیروی آن بیشتر میشود. پس این حقیقت غیر از تن است.
شرح مراتب طهارت/داود صمدی آملی/چاپ اول 1389/انتشارات روح و ریحان/تک جلدی/ص 711
1- یس/ 68
